„Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma” – tak śpiewały Fasolki i za młodzieńczych lat nuciło tę piosenkę pół podwórka. Czas mijał, każdy z nas dorastał, lecz oni wciąż śmiało mogą nucić Fasolową piosenkę. Triatloniści.

Dawno, dawno temu…

Jak to się zaczęło? Niektórym „znudziło” się bieganie i postanowili spróbować czegoś nowego. Inni od początku szukali mocnych wrażeń i chcieli zmierzyć się z własnymi słabościami. Sprawdzenie możliwości, pokonanie coraz dalej przesuwanych granic. Osiągnięcie miana „człowieka z żelaza”.

- Nie lubię „siłki”, a to jedyna – jak dla mnie – rozsądna metoda ogólnorozwojowa – mówi Michał. – Czasami lepiej jest gdzieś pojechać, niż pobiec. Na rower łatwiej jest umówić się z drugą osobą. Biegam sam – co czasem bywa nudne.

- W bieganiu osiągnąłem poziom, którego przekroczenie byłoby trudne – przyznaje Jarek. -Taka fizyczna granica, granica elastyczności przyswajania treningu. Postanowiłem rozwinąć umiejętności, które są zaniedbane - pływanie i rower. Przyrosty wyników będą prostsze. Wiec można powiedzieć, że ja z lenistwa wybrałem triatlon. Nie chciało mi się trzymać drylu zawodowego treningu biegowego. Tu mam frajdę i mogę się bawić sportem.

Sport. Praca. Obowiązek.

Triatloniści – bo tak należy mianować osoby, które startują w zawodach, gdzie po kolei uprawia się: pływanie, jazdę rowerem i bieg – muszą zapracować sobie na start, „przeżycie” zawodów, czy dobry wynik po przekroczeniu mety. Często przygotowania są długie, żmudne, ciężkie i wymagają dużej samodyscypliny. Oraz wyrozumiałości partnera czy rodziny.