Snowboard lub też deska snowboardowa wynaleziona najprawdopodobniej na początku XX wieku, została spopularyzowana w latach 60-tych. Jest to deska zaprojektowana tak, aby można ją było przypiąć do stóp i zjeżdżać z jej pomocą ze śnieżnych stoków. Jest to najważniejszy element wyposażenia służącego do uprawiania snowboardingu.

Większość snowboardów jest wytwarzana z drewna laminowanego włóknem szklanym. Deska od frontu jest lekko zadarta ku górze (posiada tzw. nos), po to aby nie miała ona tendencji do zakopywania się w miękkim śniegu.

Tył desek, zależnie od konstrukcji i przeznaczenia, bywa również zadarty, choć wiele desek ma tył zupełnie płaski. Deski z zadartym tyłem są stosowane przez osoby, które wykonując ewolucje na stoku czasami jadą tyłem.

Ślizg deski (powierzchnia którą się styka ze śniegiem) jest pokryta lekko porowatym tworzywem sztucznym, polietylenem p-tex, które umożliwia wchłanianie smarów zmniejszających tarcie deski o śnieg. Krawędzie boczne deski są zwykle zaopatrzone w cienkie metalowe powierzchnie natarcia, które ułatwiają wykonywanie zwrotów i ewolucji. Typowym kątem między krawędzią deski, a ślizgiem jest 90°, jednak do agresywnej, szybkiej jazdy używa się ostrzejszych kątów. Do jibbingu, czyli jazdy po poręczach, krawędzie się przytępia.

Górna powierzchnia desek pokrywana jest zwykle wzorami i rysunkami, których projekty są elementem marketingu wytwórców desek. Wielu zapalonych snowboardzistów upiększa swoje deski na własną rękę, co jest jednym z przejawów subkultury snowboardowej.

Podział konkurencji snowboardowych

Alpin (konkurencje zjazdowe i slalomy), 

Freeride (jazda poza wyznaczonymi trasami, często w terenie bardzo trudnym), 

Freestyle (akrobatyczne ewolucje wykonywane na różnego rodzaju przeszkodach).

Alpin Styl alpejski (alpin)

Polega na zjazdach po przygotowanych trasach z wykorzystaniem sprzętu „twardego”. Alpin w początkach snowboardu był jego ważnym nurtem, teraz zepchnięty jest na margines. Szacuje się, że uprawia go około 1-2% snowboardzistów.

Konkurencje rozgrywane w ramach alpin to: slalom gigant oraz slalom gigant równoległy. Z oficjalnej klasyfikacji FIS zniknęły konkurencje slalomu i biegu zjazdowego.

Istnieje również ekstremalna (w sensie głębokości skrętu i ułożenia ciała) odmiana snowboardu zwana skwal, gdzie deska parametrami przypomina nartę carvingową. „Rider” stoi na niej „na wprost” jak na nartach, z tą różnicą, że nogi ułożone ma w jednej linii, jedna za drugą.

Boardercross

Według organizacji FIS, snowboard cross (boardercross – ISF) uznawany jest za dyscyplinę zjazdową (alpin). Jest to jednak dyscyplina mieszana. Po pierwsze dlatego, że mogą w nim startować zarówno zawodnicy na zestawach miękkich, jak i twardych. Po drugie, ponieważ tor do BX składa się z różnych partii terenu z licznymi przeszkodami, występują na nim sekcje muld, ostre zakręty, grzebienie, pojedyncze, podwójne oraz potrójne skocznie, bandy, ślimaki (zakręty po 540°) czy nawet baseny z wodą. Wymaga to od zawodnika umiejętności wyniesionych z freestyle'u (umiejętności zapanowania nad skokiem, jego wytłumienia oraz prawidłowego wylądowania).

Freeride

Freeride z filozoficznego punktu widzenia był tą dyscypliną, która wyznaczyła kierunek snowboardowi. Ostatnio modne jest pojęcie „Back to the roots” – powrót do korzeni snowboardu. Chodzi o filozofię, dla której snowboard się narodził – poczucie wolności i swobody, bezpośredni kontakt z naturą, poszukiwanie „flow”.

Freeride uprawia się poza wyznaczonymi trasami.

Uprawiający „czystą” formę snowboardu freerider pakuje snowboard na plecy i wędruje , aby dotrzeć do dziewiczych terenów, gdzie leży nienaruszony śnieg (najlepiej puch). Wszystko po to, aby założyć tam pierwszy ślad. Podobnie jak w surfingu, gdzie szuka się idealnej fali, we freeride’ie chodzi o wykonanie czystego przejazdu, o pozostawienie na śniegu idealnego śladu.

Uprawianie freeride’u związane jest z wysokim ryzykiem. To jest ta dyscyplina snowboardu, w której występuje najwięcej przypadków śmiertelnych. Najbardziej ekstremalna odmiana FR to zjeżdżanie razem z lawinami. Zdarza się, że niedoświadczeni snowboardziści, próbując zjeżdżać poza trasami przypadkowo wyzwalają lawiny. Często kończy się to tragicznie. Obcowanie z górami wymaga doświadczenia, umiejętności rozpoznawania warunków pogodowych i śniegowych. W Polsce trudno jest uprawiać FR. Praktycznie możliwości uprawiania freeride’u zawężone są tylko do Tatr, a i tam uprawianie FR jest prawnie zabronione.

Najbardziej prestiżową freeridową imprezą jest Red Bull Freeride Extrem. Teraz wraz ze zmianą sponsora zmieniła się również nazwa na Oneil Extreme Freeride Contest w Verbier (Szwajcaria). Impreza ma już 12 letnią tradycję, co roku zostają na nią zaproszeni najlepsi freeriderzy z całego świata.

Freestyle

Freestyle czyli „wolny styl”, odrzucenie ograniczeń, spontaniczność.

W snowboardingu freestyle’owcy jeżdżą po „wszystkim”, bo jak sami twierdzą, liczy się pomysł. Jednak najpopularniejsze, a zarazem dające największe możliwości, są snowparki. Na odgrodzonej części stoku znajdują się różnych rozmiarów i kształtów przeszkody: skocznie i poręcze (S - raile, C - raile, rainbow’y, poręcze łamane, skośne i inne), pipe’y, quarterpipy, boxy, ławki itp.

W obrębie FS wyszczególnia się następujące konkurencje: Big Air, Slope Style, Half Pipe.

Big Air

Big Air to skoki na specjalnie do tego celu przygotowanej skoczni. Skoki BA różnią się od skoków narciarskich - mniej liczy się w nich długość skoku, za to bardziej jego wysokość oraz styl wykonywanych ewolucji.

Podczas wykonywania skoków snowboardowych istotne są kierunki rotacji (frontside, backside), ilość obrotów, jak również ustawienie do kierunku jazdy tzn. czy jest to naturalne ustawienie nogi „przedniej” czy też switch stance (jazda na tylną nogę) oraz miejsce, w którym chwytana jest deska (tzw. grab).

Slope Style

Slope Style jest kolejną freestyle’ową konkurencją, która łączy elementy skoków i jazdy po różnych przeszkodach. Konkurencja ta przeprowadzana jest na specjalnie przygotowanym, wydzielonym terenie (względy bezpieczeństwa) snowparku, który obfituje w różnego rodzaju przeszkody: funboxy, cornery, kickery, quartery i inne obiekty śnieżne. Oprócz skoczni można „slide’ować” na poręczach umieszczonych obok skoczni. Zawodnicy mają do wyboru poręcze proste, łamane, rainbowy, S-raile, C-raile oraz boxy.

Formuła „jam session” rozgrywana jest w luźnej atmosferze, często ograniczonej tylko limitem czasu np. wszyscy zawodnicy mają godzinę na zaprezentowanie swoich umiejętności i w tym czasie mogą oddać dowolną ilość przejazdów (skoków – jeśli chodzi o BA). Liczy się najlepszy przejazd.

Halfpipe

Halfpipe w dosłownym tłumaczeniu z angielskiego oznacza „połowę rury”. Startujący w konkurencji zawodnicy zjeżdżają w śnieżnej rynnie wykonując akrobatyczne ewolucje. Skoki te oceniane są przez sędziów decydujących o wyniku zawodnika. Regulaminowy HP ma długość od 100 do 120 metrów i szerokość od 13 do 17 metrów. Ściany boczne rynny mają wysokość od 3 do 4,5 metra.

Liczy się „różnorodności” oraz „trudności”.

Ważnym elementem „pajpowych” zawodów jest muzyka. Znalazła ona nawet specjalne miejsce w regulaminie zawodów. Nakazuje on organizatorom instalację systemu nagłaśniającego zapewniającego zawodnikom możliwość słuchania muzyki podczas trwania zawodów.

Jibbing

Odmianą snowboardowego freestyle’u jest city jibbing. Polega on na jeździe po naturalnych przeszkodach znajdujących się w mieście: poręczach, ławkach, murkach. Nie trzeba już wyjeżdżać w góry na przygotowane stoki i trasy narciarskie.

Do wykonywania slidów w mieście nie potrzeba też dużo śniegu, wystarczy tylko podsypać najazd i miejsce lądowania np. przy poręczy. Cała sztuka polega na przejechaniu po danej przeszkodzie i utrzymaniu równowagi aż do podsypanego śniegiem zeskoku. Liczy się pomysłowość i kombinacja jak najtrudniejszych „slidów”. Im miejsce ciekawsze i trudniejsze, tym większe emocje i zadowolenie po wykonaniu tricku, jak choćby obok dużych schodów lub gdy poręcz znajduje się na dużej wysokości.